Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2020

Μεγάλη απώλεια ο χαμός του αγαπημένου φίλου και συναδέλφου Κώστα Αναστασόπουλου

Periptera Τετάρτη, 23/12/2020
314 0

Έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες ημέρες ένας ακόμη πολύ αγαπημένος φίλος και συνάδελφος, ένας μοναδικός άνθρωπος, ο Κώστας Αναστασόπουλος, σε ηλικία μόλις 60 ετών, χτυπημένος από τον καρκίνο με τον οποίο πάλεψε ηρωικά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Όπως και στην περίπτωση του άλλου εξαίρετου φίλου και συνάδελφου, του Ιάκωβου Αθανασόπουλου που χάθηκε πρόσφατα, δεν μπορώ να αποφύγω τον προσωπικό τόνο στον αποχαιρετισμό μου.

Ο Κωστής για τους δικούς του, ο Κώτσος για μένα, ήταν παλιός περιπτεράς, εξαιρετικά επιτυχημένος στο επάγγελμά μας, αλλά ακόμη περισσότερο στη ζωή. Γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν θα του άρεσαν τα πολλά και μεγάλα λόγια για εκείνον, γιατί ήταν συν τοις άλλοις πολύ ταπεινός. Επειδή όμως τον γνώριζα καλά, δεν μπορώ να μην πω πως επρόκειτο για έναν γλυκύτατο, πράο, ντόμπρο, πεντακάθαρο άνθρωπο, έναν εξαίρετο οικογενειάρχη. Με τον καλό λόγο στο στόμα, όταν σε γνώριζε και σε συμπαθούσε, καθώς ήταν πανέξυπνος και καλοπροαίρετος, σε διάβαζε αμέσως, και από ‘κει κι ύστερα σε έκανε δικό του άνθρωπο, προσφωνώντας σε «Γιώργο μου, Μαρία μου,  Θοδωρή μου», με ειλικρινή αγάπη, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς ίχνος υστεροβουλίας. Είχα τη μεγάλη τύχη να τον γνωρίσω πριν από 27 χρόνια και αμέσως δημιουργήθηκε μεταξύ μας μια πολύ όμορφη, άδολη, ανθρώπινη σχέση που μέσα στο χρόνο δυνάμωσε και εξελίχθηκε σε σχέση βαθιάς αγάπης και απέραντης εκτίμησης του ενός για τον άλλον. Επειδή είχα καταλάβει από την αρχή τις δυνατότητες και τις ικανότητές του, τις ευαισθησίες και το υψηλό αίσθημα δικαιοσύνης που τον διέκριναν, τον πίεζα με τον τρόπο μου επί χρόνια να έλθει κοντά και να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο Σωματείο, και κατ’ επέκταση στον κλάδο. Αρνούνταν σταθερά, ευγενικά μεν πεισματικά δε, με το αφοπλιστικό επιχείρημα, πρέπει να παραδεχθώ, ότι «Θοδωρή μου, μακάρι να ήταν διαφορετικά τα πράγματα, να μην υπήρχε αυτός ο διχασμός, οι συγκρούσεις και η ανθρωποφαγία στον κλάδο, συμπεριφορές και καταστάσεις που δεν μου ταιριάζουν σαν χαρακτήρα. Άρα, δεν μπορώ να το κάνω».

1 2

Παρ’ ότι τον καταλάβαινα, δεν τα παράταγα και συνέχιζα να επιμένω. Το ’φερε έτσι η μοίρα και το 2008, μέσα από κάποιες καταστάσεις και μεγάλες αλλαγές που υπήρξαν στα συνδικαλιστικά του κλάδου αλλά και με νέες πιέσεις που του ασκήθηκαν, και τελικά δέχθηκε να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του για τρία χρόνια από τη θέση του Αντιπροέδρου του Σωματείου, αλλά και της διοίκησης της Ομοσπονδίας. Για μένα, ήταν μία ευτυχής συγκυρία η συνύπαρξή μας στο Σωματείο, όπου είχε έναν σπάνιο, εποικοδομητικό και ουσιαστικό ρόλο, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο, καθώς η ήδη πολύ καλή φιλική μας σχέση, εμβανθύθηκε πολύ περισσότερο.

Τα δύο πρώτα χρόνια μαζί - και με τον Γιάννη Πλακόπουλο - κινηθήκαμε δραστήρια σε όλα τα επίπεδα, προσπαθώντας να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε για τον κλάδο. Βρισκόμασταν τακτικά, περνάγαμε πολλές ώρες του 24ώρου μαζί, συνεργαζόμασταν στενά, ταυτιζόμασταν στα περισσότερα! Είχε πολύ μεγάλη διάθεση για προσφορά, με ρωτούσε για τα πάντα, καθώς με εμπιστεύονταν τυφλά από κάθε άποψη, μπήκε αμέσως στο πνεύμα, αντιλήφθηκε περί τίνος πρόκειται και συνέβαλε τα μέγιστα.

1 3

Για μένα ήταν η καλύτερη περίοδος στην 27χρονη πορεία μου στα κοινά του κλάδου. Μετά ήρθε η απόλυτη «καταιγίδα» της οικονομικής κρίσης και της αρχής του τέλους για τα μισά περίπτερα μέσα στα επόμενα 10 χρόνια. Βρεθήκαμε σαν επικεφαλείς του κλάδου στο «μάτι του κυκλώνα», σε μία παραζάλη, σε μία πρωτοφανή, ακραία και απίστευτα δύσκολη στη διαχείρισή της κατάσταση. Οι τρεις μας πήραμε αυτό το δυσβάσταχτο βάρος επάνω μας και επί έναν και πλέον χρόνο τρέχαμε σαν τρελοί από αρμόδιο σε αρμόδιο και από συνάντηση σε συνάντηση, μέρα και νύχτα, να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα, κανιβαλιζόμενοι από τους περισσότερους συνδικαλιστές και ψευτοσυνδικαλιστές της εποχής και άσχετους και κακόβουλους. Μια τραγική περίοδος για όλους μας, για τον Κώστα πολύ περισσότερο, καθώς βίωσε ό,τι πραγματικά απεύχονταν να μας συμβεί. Το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, μη εξαιρουμένων των Σαββατοκύριακων, ήμασταν μαζί και κατά διαστήματα σε συσκέψεις και επαφές με αρμοδίους, με συναδέλφους και συνεργάτες. Μόνο στις δουλειές και με τις οικογένειές μας δεν ήμασταν. Παρόλα αυτά, σταθήκαμε όρθιοι, συνεχίζοντας τον αγώνα, με τον Κώτσο πραγματικό στυλοβάτη και ισορροπιστή σε όλη αυτή την προσπάθεια.

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, σε τέτοιες ακραίες συνθήκες δοκιμάζονται οι ανθρώπινες σχέσεις. Έτσι έγινε και στην προκειμένη περίπτωση. Το Φλεβάρη του 2011, λήγοντας η θητεία της διοίκησής μας, πήγαμε σε εκλογές. Παρά τις εκκλήσεις και τις παρακλήσεις μου δεν κατάφερα να τον πείσω να παραμείνει στις επάλξεις. Πραγματικά συντετριμμένος από όλα όσα συνέβαιναν στο χώρο των περιπτέρων, αποχώρησε με βαθύ πόνο ψυχής, αφού προηγουμένως, απολογητικά θα έλεγα, μου ζήτησε να μην επιμείνω περισσότερο για τους λόγους που πολύ καλά ήξερα. Στα χρόνια που ακολούθησαν και με τις ριζικές αλλαγές που επήλθαν στα περίπτερα, του ζήτησα να συμβάλει και με τίμησε για πολλοστή φορά, βοηθώντας σημαντικά με το νηφάλιο, ψύχραιμο λόγο του και με τις καίριες και ουσιαστικές παρεμβάσεις και τοποθετήσεις του. Με την πάροδο του χρόνου αναρωτιέμαι τι θα είχε συμβεί αν δεν υπήρχε εκείνη την κρίσιμη περίοδο μαζί μας ο αγαπημένος φίλος και συνάδελφος. Πολύ φοβάμαι ότι τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί ακόμη χειρότερα.

1 4

Παρότι με τον καιρό αραίωσαν οι επαφές μας, με ευθύνη αποκλειστικά δική μου, λόγω του φόρτου εργασίας μου, τα βαθιά συναισθήματα που μας διακατείχαν έβγαιναν αβίαστα και αυθόρμητα, κυριολεκτικά ξεχείλιζαν κάθε φορά που είτε μιλούσαμε στο τηλέφωνο, είτε βρισκόμασταν από κοντά, με τις υποσχέσεις εκατέρωθεν να δίνουν και να παίρνουν για πιο τακτικές συναντήσεις, γλεντοκοπήματα, ταξίδια στο χωριό για να εξασκήσουμε το αγαπημένο μας χόμπι, το κυνήγι και αναζητώντας ευκαιρίες για ραχάτι και ανεμελιά. Δυστυχώς, δεν ευδοκίμησαν οι ευσεβείς πόθοι μας. Κάποιες τέτοιες δύσκολες στιγμές συνειδητοποιούμε πόσα όμορφα και σημαντικά αφήνουμε πίσω για άλλα εφήμερα και ασήμαντα. Μακάρι να μαθαίναμε κιόλας… Πάντως, ο Κωστής και σ’ αυτόν τον τομέα τα κατάφερε θαυμάσια. Έζησε μία πολύ καλή ζωή και την άξιζε!

Η επιθυμία του ήταν να ταφεί στον τόπο καταγωγής του, σε ένα πανέμορφο ορεινό χωριό, στα όρια των νομών Μεσσηνίας, Ηλείας, Αρκαδίας, στις πηγές του ποταμού Νέδα από τον οποίο πήρε και το όνομα του και το οποίο υπεραγαπούσε. Το κλίμα πολύ βαρύ, η ατμόσφαιρα έντονα συγκινησιακή. Όλο το χωριό «παρών». Παραβρεθήκαμε και αρκετοί φίλοι και συνάδελφοί του από την Αθήνα, πολλοί περισσότεροι  θα το επιθυμούσαν για τον τελευταίο αποχαιρετισμό, όμως οι συνθήκες που βιώνουμε δεν το επέτρεψαν. Όλοι είχαμε τα καλύτερα να θυμηθούμε και να πούμε για τον σπουδαίο αυτόν άνθρωπο, όμως τα πιο συγκινητικά ήταν τα λόγια του παπά του χωριού και της Προέδρου του συλλόγου των συγχωριανών του στην Αθήνα, οι οποίοι αποχαιρετώντας τον, αφού εξήραν τον αδαμάντινο χαρακτήρα του ανθρώπου Κωστή, δεν παρέλειψαν να τονίσουν την αγάπη και την προσφορά του στον τόπο τους.

Εκφράζοντας τα συναισθήματα όλων των συναδέλφων που είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε, απευθύνουμε τα πιο ειλικρινή μας συλλυπητήρια και ευχόμαστε κουράγιο και δύναμη στην πολυαγαπημένη του σύζυγο Ελένη, τα δυο υπέροχα παιδιά του, πραγματικούς λεβέντες, το Γιώργο και τον Σταύρο που του μοιάζουν τόσο πολύ και συνεχίζουν την επαγγελματική παράδοση της οικογένειας, τον αδερφό του, επίσης συνάδελφό μας, Νίκο και την οικογένειά του, τα κουνιάδια του, Παναγιώτη και Γιώργο Χονδρογιάννη και τις οικογένειές τους, που με τον Κωστή τους ένωνε πραγματικά αδελφική σχέση και που κι εκείνοι δραστηριοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια στο χώρο των περιπτέρων, καθώς και σε όλους τους οικείους του.

Θα τον θυμόμαστε και θα τον αποζητάμε πάντα, καθώς το αποτύπωμά του είναι πολύ βαθύ.

Στο καλό, αγαπημένε μας Κωστή…

                                                                                                                               Θοδωρής

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ

Πολυμέσα

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

Τελευταίο Τεύχος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Banner - 1
Banner - 2

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ